چن شب پیش کنسرت شکیرا رو می دیدم عجب کنسرتی بود. یک ساعت تمام رقصید و خوند. نه رقص معمولی و اجرای معمولی؛ یه اجرا با تمام توان و قدرت. داشت روی سن می دوید و می خوند ولی صداش تغییر نمی کرد و اصلا نفس نفس نمی زد. بدن چقد می تونه آماده و قوی باشه.

جالب اینکه تماشاچیا هم تمام وقت می پریدن بالا و پایین و باهاش همخونی می کردن و یا گریه می کردن.

داشتم فک می کردم اگه یه روزی تو ایران کنسرت آزاد برگزار بشه کدوم خواننده ما همچین توانی رو داره که یک ساعت اینجوری برقصه و بخونه و بدوه. بدون خستگی و به نفس افتادن؟
چقدر از ماها می تونیم همراهی کنیم؟
به نظرم شکیرا عجوبه ست. از همون اول هم فنش بودم.

........

این فاجعه ست که ایران طی سه سال آینده به چاق ترین کشور جهان تبدیل میشه.

........

از اینکه یک هفته می گذره و هیچ خلاقیتی نداشته باشم افسرده میشم. اینکه چرا افتادم در دام تکرار. الانم از خودم راضی نیستم. چون هیچ کاری نکردم. نه نوشته‌ی درست و حسابی نوشتم. نه کار خاصی کردم. همون خوندن و کارهای تکراری همیشگی.