بی بی سی یه فیلم مستند پخش کرد از استاد شجریان. خیلی قشنگ بود. پژوهشگرای خارجی حوزه موسیقی خیلی ازش تمجید کردن . یکیشون گفت بعضی از آدما دفن نمیشن بلکه کاشته میشن. شجریان یکی از اونا بود.

یادم افتاد چن روز پیش یه مستند دیده بودم یه بخشیش درباره این بود که در سالهای آینده وقتی آدما مردن اونا رو تبدیل به کمپوست کنن‌ . ینی طی فرآیندی ۳۰ روزه تبدیل بشن به خاک و اون خاک در هر جا برای بازمانده ها قابل استفاده باشه. تو گلدون، باغچه یا ...

ایده قشنگیه. اما اولش یه کم باهاش مانوس نبودم. اینکه آدم وقتی می میره به صورت سنتی دفن و خوراک مورچه ها و موریانه ها میشه و بعد از سی سال تجزیه میشه اما با این تکنولوژی چی؟

مانوس نبودم چون فک کردم چه بلایی سر بدنم میاد. در حالی که اون جسم دیگه هیچ ارزشی نداره وقتی روحی توش نباشه.

پس قبول کردم و باهاش کنار اومدم. ترجیح دادم خاک باشم . مگه نه اینکه از خاک اومدیم حالا دوباره به خاک تبدیل میشیم و منم میشم خونه یه بذر که قراره یه درخت توش رشد کنه. یا گلی زیبا یا میوه ای خوش طعم و خوش مزه.

پ.ن: از بس خبرهای بد شنیدم دیگه در مقابل درد و رنج تبدیل شدم به یک جان سخت. (تو انیمیشن بلو اسکای، اون عقابه در حال مرگ می گفت من جان سختم. )